Aslında eskiden demekten nefret ediyorum ama eski günleri de hatırladıkça şu an ki dünyada insanlığın can çekiştiğini görüyorum. Eskiden komşuluk kültür vardı. Komşusu muz açken yatamazdık aşımızın yarısını komşumuzla paylaşırdık. O güzel mahallelerde herhangi birinin başına olumsuz bir şey geldiği zaman mahalle olarak toplanıp mağdura yardım ederdik. Bunlar güzel şeylerdi, bakın yakın zamanda İzmir Selçuk da çocuklar yandı ve bu çocukları kimse fark etmedi, baba cezaevinde anne hurda topluyor ve elektrik sobasından çıkan bir yangınla çocuklar kül oluyor peki biz ne yaptık bu olaydan sonra ?biraz ah vah unutup geçtik, şimdi size yakın bir zamanda gerçekleşen bir insanlık dramını anlatmak istiyorum; sosyal medyada okuduğum ve çok üzüldüğüm bir olayı..

_ Aydın, da iki çocuk annesi kadın “Eşim hapiste ve çocuklarım aç ”diye bağırarak apartmandan atlayıp intihar etti!

Eve giren polisler çocukları açlıktan ağlar halde buldu..

Hani komşusu açken tok yatan bizden değildi?

Sadece seçim öncesi mi, bu halk aklınıza geliyor..?

Bir anne, “çocuklarım aç” diye bağırarak hayata veda ediyorsa;

Bir apartmanda iki küçük çocuk, ağlayarak açlıktan kıvranıyorsa;

Ve bu durum haftalarca fark edilmeden yaşanabiliyorsa,

Orada sadece bir devlet değil, bir toplum da iflas etmiş demektir.

Muhtarı neredeydi o mahallenin? Belediyenin sosyal yardımı, Aile Bakanlığı’nın görevlisi, “vatandaşın yanında” olduğunu söyleyen iktidar yetkilileri neredeydi?

Daha önemlisi, biz komşuları, biz mahallelileri, biz apartmandaki öteki kapılar neden duymadık o aç çocukların sesini?

Bu bir yoksulluk değil, bir yokluk intiharıdır.

Karnı doymayanı görmeyen devlet de; Yan dairedeki çığlığı duymayan toplum da; Bu annenin ölümüne ortaktır..

yukarıda okuduğunuz yazı gerçekten insanlığın iflas ettiği gündür. Bundan sonra yazacak zaten bir şey olduğunu düşünmüyorum , yorum sizin….