Yine bir acı haber, yine yürekleri dağlayan bir olay… Yine can kayıpları, yine gözyaşı, yine geride kalan gözü yaşlı aileler. Sekiz can kaybının yaşandığı bir olayın ardından insan ister istemez soruyor: Biz nereye gidiyoruz?

Her akşam televizyonlarımızı açıyoruz. Ana akım medyada neredeyse her gün şiddet haberleriyle karşılaşıyoruz. Kadın cinayetleri, aile içi şiddet, sokak kavgaları, silahlı saldırılar, trafikte yol verme tartışmaları… İnsan hayatının bu kadar kolay harcanabildiği bir toplum hâline mi geliyoruz?

Özellikle trafikte yaşananlara bakın. Bir sürücü diğerine yol vermedi diye başlayan tartışma, kısa sürede yumruklu, hatta silahlı kavgaya dönüşebiliyor. Birkaç saniyelik sabırsızlık, bir öfke patlaması, bir ailenin hayatını karartabiliyor. Direksiyon başında olmamız, birbirimize düşman olmamızı gerektirmiyor.

Peki, verilen cezalar caydırıcı olmuyor mu? İnsanlar neden hâlâ bu kadar öfkeli, bu kadar tahammülsüz? Kanunlar var, cezalar var ama sokaktaki şiddetin önüne geçmekte neden zorlanıyoruz?

Kadın cinayetlerinden artık bıktık! Her gün bir kadının daha yaşam hakkının elinden alındığı haberini duymak istemiyoruz. Kadınların korkmadan yaşayabildiği, çocukların güven içinde büyüdüğü, insanların birbirine saygı duyduğu bir ülke istiyoruz.

Burada yalnızca güvenlik güçlerine ve yargıya değil, ailelere, eğitim sistemine, siyasetçilere ve toplumun bütün kesimlerine büyük görev düşüyor. Çocuklarımıza öfkeyle değil, sevgiyle yaklaşmayı; sorunları şiddetle değil, konuşarak çözmeyi öğretmek zorundayız. Eğitim sadece diploma vermek değildir. İnsan yetiştirmek, vicdan ve merhamet kazandırmaktır.

Televizyonlarda her akşam şiddet haberleri izlemek, artık toplumun kaderi olmamalı. Şiddeti sıradanlaştıran anlayışa, kadına yönelik şiddete, trafikte magandalığa ve insan hayatını hiçe sayan davranışlara hep birlikte karşı çıkmalıyız.

Unutmayalım ki hiçbir tartışma bir insanın hayatından daha değerli değildir. Hiçbir yol verme meselesi, hiçbir öfke, hiçbir anlaşmazlık bir cana kıymayı haklı gösteremez.

Biz artık güzel haberler duymak istiyoruz. Ölüm değil yaşam, kavga değil huzur, nefret değil sevgi konuşulsun istiyoruz.

Bir toplumda insanlar birbirine tahammül edemiyorsa, orada hepimizin düşünmesi gereken çok ciddi bir sorun var demektir.

Artık yeter! Biz nereye gidiyoruz? Daha kaç can kaybetmemiz gerekiyor ki kendimize gelelim?